Vandaag klagen we over de poortjes. En de stoffige zandwolken, trouwens, dat ook!

Dat het Franse gezin hun kroost over het hele pad verspreidt kan me niet zoveel schelen. Dat we door een veecorridor fietsen eigenlijk ook niet, want ach, over het hekwerk kijk ik wel heen. Maar dat we door tig poortjes moeten, dat zit me wel een beetje dwars. Zo dreigt het afstappen en opstappen worden, in plaats van fietsen.

Voorbij de poortjes gaat het fietspad over in een weg. Auto’s die me inhalen laten zo’n wolk van rondstuivend zand achter dat ik er telkens even helemaal in verdwijn, en als ik er al kuchend weer uit kom, zand uit mijn ogen wrijvend, zie ik langs de kant een bord staan: 100. Ik wrijf nog eens in mijn ogen, want dat kán toch niet? Holy crap.

Ergens hier tussen de Eyre-bergen liggen ook de Mavora Lakes, waar scènes van Lord of the Rings zijn opgenomen. Aan alle enthousiastelingen te zien missen we een boel. 

Maar door weinig zin om naar een mooie grasoever te loeren die als het erop aankomt amper herkenbaar zou zijn als de plek waar Frodo en Sam afscheid nemen van de Fellowship, zijn we alweer verder.

En daarna ineens… stilte. En mooi ook. Wow.