In een schemerig bos net buiten de stad zoeken we fietsend naar een plekje. Nu eens niet relaxt en nieuwsgierig, maar met lichte paniek; het is bijna donker. 

“Hier misschien?” De berm is vlak, dat wél. Al keken we er niet naar. We keken vooral naar het huis erachter.

Dus dóór, naar vijftig meter verderop, waar een hellinkje weliswaar beschutting tegen de rukwinden biedt, maar met de nadruk op héllinkje: te weinig. 

Snel weer verder, naar een dichter stukje bos. Ergens boven ons kraakt een tak, lang en traag, en dan stilte. We kijken omhoog, dan naar elkaar. Met die snerpende wind en brosse takken die boven je hoofd bungelen? Niks daarvan. Niet voor niets heten ze hier ‘widow makers’. 

Vlug, vlug, verder, doorzoeken. Iets beters dan een winderige plek in iemands tuin moest er toch zijn. En, o wonder, daar vinden we er eentje. 

Even later: ik voel druppels. “Het zou toch niet meer regenen vanavond?” Uwe knikt, pakt het tentzeil en legt het over ons heen. Het is inmiddels wel ongeveer helemaal donker. 

De regen tikt op het zeil. We houden het vast, met beide handen. De wind trekt. Wij ook. 

Daar zitten we dan. Onder het zeil, in de regen, bij het kampvuur.