Voor de eerste keer sinds we in Nieuw-Zeeland zijn hebben we meewind. Echt. Dit is niet zo’n overdreven statement om grappig te zijn, of een punt te maken. 

Nu de wind een beetje mee zit, halen we toch zeker met gemak zo’n vijfentwintig kilometer per uur, en hebben we het gevoel dat we niet te stoppen zijn.

Onderweg valt van alles te zien. Lieve weka-vogels, een gletsjer die dan weer wel, dan weer niet te zien is, de zee waar we niet in zwemmen, en een bord met daarop ‘Tamed nature wilderness’. Getemd en wild tegelijk. Wat moet je je daar nou weer bij voorstellen? 

En we gaan maar door. We fietsen verder door de getemde natuur, over beheerde wegen, langs wilde dieren (al zijn de meeste die we zien dood; doodgereden door auto’s, rottend midden op het asfalt), maar moeten toch een kéér stoppen. Dus stoppen we gewoon ergens. En dat is Bruce Bay.