Er loopt een weg naar Raetihi en ergens onderweg krijg je een van de meest mooiste uitzichten die je je kunt wensen. Ineens verschijnt, zonder waarschuwing, een enorme vulkaan aan de horizon. Met een dikke laag sneeuw op zijn kop. Die is gaaf om als decor te hebben tijdens het fietsen. We fietsen op de […]

We zijn klaar met de Remutaka Trail en zitten met de voetjes bij de kachel in de campingkeuken. Zo komen we de avond ook wel door.  Dat buitenzitten zonder kampvuur zit er voorlopig niet meer in. Van ‘het is nog nét warm genoeg’ is geen sprake meer. Dat ‘net’ is inmiddels verdwenen. Het seizoen van […]

Het is natuurlijk fijn dat het écht zomers weer is. Wel jammer dat ik nu niet toekom aan een paar dagen hangen in een hotelkamer om nog even uit te zieken. Want je moet in zulk weer toch maar gewoon door.  Op de fiets dan maar, naar het noorden, dan kan een hotelletje misschien wel […]

Na een koude nacht bovenop hoeven we alleen nog wat bergkammen over en dan naar beneden. Makkie, dacht ik.  Bleken we helemaal nog niet boven te zijn.  Ik trap me het schompes. Het is (en blijft) ruig, of smal, of steil. Soms alle drie tegelijk. Ik moet blijven staren naar de grond om overeind te […]

“Hè verdorie.” Verontwaardigd kijkt Uwe naar zijn voorste tas, die alweer vastzit achter een kei. Ik kijk naar het pad voor me. De eerste kilometers zouden makkelijk zijn. Zijn ze niet. Later zou iedereen zeggen: de Paparoa Track? Echt? Hebben jullie díe gedaan? Of ik zin had in een biertje. Nou en of! Ze zijn […]

We fietsen door een ondoordringbaar, begroeid bos en ineens hoor ik: “hoe flikken ze dat?” Verrek. Dat moet echt eeuwig geduurd hebben, zo’n fietspad uithakken. Het ziet er zo gewoon uit, bijna als een fietspad langs een provinciale weg. Maar het is niet gewoon. Het is net zo zeldzaam als regen op het juiste moment. […]

Voor de eerste keer sinds we in Nieuw-Zeeland zijn hebben we meewind. Echt. Dit is niet zo’n overdreven statement om grappig te zijn, of een punt te maken.  Nu de wind een beetje mee zit, halen we toch zeker met gemak zo’n vijfentwintig kilometer per uur, en hebben we het gevoel dat we niet te […]

Wat hebben mensen met watervallen? Of, laat ik niet zo kritisch zijn, waarom heb ik niks met watervallen? Jammer denk ik, want ik zie dat je er veel plezier aan kunt beleven.  Ik voel geen diepe ontspanning over me komen bij het aanhoudende geluid van kletterend water. Ik spring niet op van enthousiasme als een […]

De weg naar Haast is prachtig, met al dat fluweelgroen bos, maar zodra het begint te regenen kun je maar beter schuilen.   Dat lukt ons nét op tijd. Gisteren waren we precies met de eerste regendruppels in de Makarora Lodge, ons hotel voor een paar nachten.  Eén ding zit ons wel een beetje dwars. Hiermee […]

“O,” zegt Uwe, als we lunchen in Albert Town. “Het slechte weer begint niet vrijdag pas, maar morgenmiddag al.” Zo worden die 150 kilometer naar Haast vóór de regen wel even een uitdaging. Tijd om te gaan.  Ik voel in mijn zak. Normaal voel ik daar de fietssleutel, nu zit daar niks. Net de papiertjes […]

De motor valt stil. En daar liggen we dan, midden op een zo goed als leeg meer, onderweg naar Queenstown. Achter ons op het dek zitten twee vrouwen met roodgelakte nagels en frisgewassen haar, onder een pluche dekentje. Lekker warm, zo te zien. Zodra de kapitein begint te vertellen over de gletsjer, springen ze op […]

Vandaag klagen we over de poortjes. En de stoffige zandwolken, trouwens, dat ook! Dat het Franse gezin hun kroost over het hele pad verspreidt kan me niet zoveel schelen. Dat we door een veecorridor fietsen eigenlijk ook niet, want ach, over het hekwerk kijk ik wel heen. Maar dat we door tig poortjes moeten, dat […]

Na dertien uur ritsen we de tent open en steken we de kop naar buiten. Yes! Blauwe hemel! Zon! Eenmaal eruit gerold zien we dat álles bevroren is: de tent, tassen, zonnebril, het gras en ook het water in de bidons.  De ochtend ontdooit langzaam. Zelf was ik later, veel later pas, een beetje ontdooid, […]

Ik klim de Nevis Road op. Het is er stil. Ik hoor niets behalve een stoffig piepje bij elke trap. Naar beneden kijkend, zie ik de Dunstan vallei, en nog verder naar beneden kijkend, mijn schoenen rondjes maken boven niet eens zo heel hobbelig grind. Balans verliezen, slalommen, rondkijken, hardop zingen: het kan allemaal. Halverwege […]

We dwalen door een goudmijngebied, bevangen door een jolige stemming. Dat komt ook door de tassen. Of beter: wat erin zit. Gisteren iets te enthousiast ingeslagen, en daarom zitten er nu biertjes in die bij elke hobbel zachtjes tegen elkaar tikken. Niet hoorbaar, maar we horen het toch. Goed, we geven toe. We klimmen een […]