‘Wil jij?’ zeggen we tegen elkaar. De kou verlamt me. Nee, ik wil niet wandelen. Zolang ik mijn tenen niet voel heb ik weinig zin. Ik wil dat ik het wil, net zoals ik wil dat ik wil vegetarisch eten of fietsen voor een goed doel — maar ik wil het niet.

We staan boven bij de krater. Het echte uitzicht schijnt verderop te zijn.

We kijken naar de berg, naar elkaar, weer naar de berg, weer naar elkaar, langer en vaker, net zolang we besluiten niet te gaan, de regenbroek aantrekken voor een piepklein beetje extra warmte op de afdaling, van gedachten veranderen… en toch wél gaan. Want we kunnen ons die uitzichten vanaf de bergrand op de krater al voorstellen. De spijt achteraf ook.

Oeh, ja, goeie beslissing. Echt, beter had het niet kunnen lopen. 

Als we niet die paar knullige kilometers hadden gelopen was het een meh-ervaring geweest, want bij het officiële uitzichtpunt sta je met z’n allen op de kraterrand te koekeloeren naar iets dat je niet kunt zien omdat je er te dicht op staat. 

Loop je even, en ineens is er die lege bergkam, de stilte, de warme tenen, de zwaveldamp die van zo’n afstand nóg in je longen prikt.

Achteraf gezien was dit weer eens zo’n beslissing die veel te goed uitpakte voor zoveel twijfel. Net als altijd.