Tsjonge jonge jónge. Weer tegenwind, altijd tegenwind, en anders wel regen. Een combinatie van is natuurlijk helemáál klote.
We hebben het niet makkelijk, mensen. Er zit niets anders op. Doorgaan.
We stuiteren over paden waar geen mens te bekennen is, maar wél sprinkhanen ter grootte van een walnoot. Met vijftig tegelijk springen ze op en slaan als hagel tegen je benen, je handen, je gezicht. Kets — ping — tussen de spaken. Soms bijna je shirt in. Met dichtgeknepen ogen fietsen we, af en toe gluren naar het landschap dat we eigenlijk willen zien.
Tegen de tijd dat we links afslaan, is de wind gedraaid. Die komt nu uit het westen.
Je verzint het niet.
En dan, na al die moeite: Wilpena Pound. Voor velen het beginpunt van een hike, wij vinden het klein en ongezellig. Dure hotels, een vreetschuur, souvenirshop — precies het soort gezelligheid waar we de fiets niet voor op zijn gestapt. Lunch, boodschappen, en dóór. Wij slapen liever in een muffe hikershut. Chic? Puh-leeze.
Het begint te regenen.
Nog eens 53 kilometer over scherpe stenen en opgedroogde watergeulen. De regen houdt niet meer op. Wegen staan blank. En dan die geur. Getsie. Al het onkruid ruikt naar witte kool.
Leuk hoor, fietsen.