“O,” zegt Uwe, als we lunchen in Albert Town. “Het slechte weer begint niet vrijdag pas, maar morgenmiddag al.” Zo worden die 150 kilometer naar Haast vóór de regen wel even een uitdaging. Tijd om te gaan. 

Ik voel in mijn zak. Normaal voel ik daar de fietssleutel, nu zit daar niks. Net de papiertjes in de vuilnisbak gegooid. Het zou toch niet? Zat de sleutel daart—

Yep. Ja hoor. Moet wel. Daar zat hij tussen. Wat dan helpt is kalm blijven. 

Na een willekeurige vloek loop ik haastig terug naar de vuilnisbak. Wat een hoog ding, en léég. Ik kom er niet bij, met geen mogelijkheid kan ik tot onderaan reiken. Hm…

Ik probeer het deurtje te openen, en warempel, het lukt! Ik trek de vuilnisbak naar buiten, hang ondersteboven in dat gore ding, en vis m’n sleutel tussen het afval vandaan. Grijnzend kom ik met m’n kop weer boven.

Niet dat we anders niet verder hadden kunnen gaan hoor, ik heb er nog een. Maar scheelt toch een hoop gedoe met het maken van een reservesleutel van de reservesleutel.