Na 2000 kilometer fietsen we nog steeds langs dezelfde huizen. Zelfde Daihatsu’s. Tuintjes. Stadjes. Mensen. Lawsons. Bossen. Japan ziet er overal hetzelfde uit. 

Het is mooi hoor. Soms een panorama, soms over een vulkaan, sushi van de 7-Eleven. Maar meestal fiets je door een groene tunnel. Ik zou haast willen zeggen: een beetje saai. Maar ja, eigenlijk ook weer niet.

In Kyushu voelen we ons beter. Echt, humeurverbeterend beter. Het is niet een dichtbevolkt, commercieel belangrijk, lawaaierig eiland. Nee, hier hebben we eenzame kilometers, waar we op een dag hooguit een paar auto’s zien. Die leegte, het voelt… vrij. Ja. Dat is het. Echt. Zo voelt het. 

Soms staan we gewoon even stil en kijken over de bergen heen, de valleien in. Al dat groen, misschien was dat precies waar we naar zochten.