Wat hebben mensen met watervallen? Of, laat ik niet zo kritisch zijn, waarom heb ik niks met watervallen? Jammer denk ik, want ik zie dat je er veel plezier aan kunt beleven. 

Ik voel geen diepe ontspanning over me komen bij het aanhoudende geluid van kletterend water. Ik spring niet op van enthousiasme als een muziekje begint te spelen omdat een waterval ceremonieel wordt ‘aangezet’. (Bij de Lichtenhainer Wasserfall doen ze dat dus echt.) En ik zal er denk ik nooit naar een uitkijkplatform voor gaan. 

Nou ja, iedereen moet het lekker zelf weten. Wij stoppen lekker níet bij elke waterval onderweg. Door in hetzelfde gebied over dezelfde wegen te fietsen en door dezelfde bossen, zien we ze ook. Soms tussen de bomen, dun en hoog, waar je met de auto toch maar te snel aan voorbij scheurt. 

En daar dreigde alweer de regen, dus hop, diezelfde middag nog zitten we opnieuw in een hotel. 

Terwijl Uwe fietsonderhoud doet, ga ik bij de supermarkt biertjes halen, dan terug naar het hotel lekker tussen de witte zachte kussens zitten en een fijne film kijken op tv. Stukje chocola erbij en ik ben helemaal in mijn nopjes. Wat kan dit nog toppen? 

De regen gezellig kletterend op straat.