De weg naar Haast is prachtig, met al dat fluweelgroen bos, maar zodra het begint te regenen kun je maar beter schuilen.  

Dat lukt ons nét op tijd. Gisteren waren we precies met de eerste regendruppels in de Makarora Lodge, ons hotel voor een paar nachten. 

Eén ding zit ons wel een beetje dwars. Hiermee sneuvelt onze kampeerstreak, en dat is jammer, want hij was lang. Een van onze beste. Vierentwintig nachten achter elkaar.

We waren er stiekem een beetje trots op geraakt. Ineens werden wij van die mensen die achteloos zeggen: “Oh nee hoor, wij slapen eigenlijk altijd buiten.”

Nu dus even niet.

Er moet vandaag 66 millimeter vallen. We zetten een steelpannetje buiten en blijven droog binnen zitten kijken naar hoe die zich vult. Die zit nu al over die 66 heen en het blijft maar doorgaan. 

Morgen fietsen we naar Haast, aan de westkust. 

Daar regent het nog meer.