Mijn hart maakt een sprongetje als ik Uwe zie. Niet alleen omdat het Uwe is, maar om zijn duim. Die gaat omhoog. We hoeven niet verder, hij heeft een plek gevonden. 

Dat had even geduurd. Kamperen zonder kamvuur? Kan niet. We moesten wel doorzoeken tot we een plek met hout vonden. En zo verstreken er meer kilometers dan we ons hadden voorgenomen. 

Maar wat als het hout alleen maar bamboe is? 

Niks mis mee, weten we nu. Een kampvuur kan zomaar met bamboe. Brandt goed zelfs, rookt nauwelijks, spettert niet. Oh ja. Geeft wel knallers als je niet zorgt voor gaatjes. Dan bouwt de druk zich op, stilletjes aan, ongemerkt — en dan PÁF!

Rond acht uur ritsen we, na drie uur kampvuur, meestal de tent dicht en kruipen we in onze slaapzakken. Wat eigenlijk best vroeg is, maar ook weer niet, want we zijn al uren buiten en er is vuur geweest en gesprekken en kou, en op een gegeven moment is het gewoon genoeg. Genoeg buitenlucht. Genoeg gezien. Genoeg gedaan.

Hm…

En met zóveel slaap is morgen weer een beetje gezellig en aanspreekbaar zijn ook geen punt meer. Mmm…