Met een dikke grijns komt Uwe terug. Hij is óók wezen douchen in de rivier. Het was niet alleen lekker, maar ook gewoon dringend nodig.

Ons eten is op en we hebben zin in bier. We kunnen niet blijven, we moéten verder. Maar wat als de energie op is? 

We gingen uit drie-dagen-klimmen-doodop gevoelens een dagje zo min mogelijk fietsen. Veertien kilometer doen we, vier teveel. Vervolgens zitten we in een paradijselijke omgeving biertjes te drinken. Uren lang. We drinken, we kletsen, we rusten, we eten. En we eten nog méér.

Opeens zakken Uwe’s mondhoeken naar beneden. Treurig kijkt hij naar z’n stoeltje. Er is iets mis. ‘Wat is er?’ vraag ik voorzichtig. Hij steekt de stok door de stof. 

We kijken verslagen naar het campingstoeltje. Het lijkt alsof we afscheid moeten nemen. Verdrietig zijn we. Hoe komen we de lange, ontspannen avonden bij het kampvuur door zonder stoeltje? 

‘Kun je er wat aan doen?’ Ik ben nu zo ongeveer op het ergste voorbereid. Dat kan hij. 

In opperste concentratie prutste Uwe en vijf minuten later zit hij weer, met dichtgeknepen ogen, want even kijken of de superlijm houdt.

Verrek, het werkt.