We hadden natuurlijk op de Highway 4006 moeten blijven, maar het oog wil ook wat. Véél zelfs. Bovendien: daar reden we op een smalle vluchtstrook naast een drukke weg, en hier in mooi, groen geglooi.

Maar uiteindelijk zijn deze heuvels nogal demotiverend. Alleen in de lichtste versnelling kom je tergend langzaam naar boven, om daar vervolgens, volledig uitgeput, te constateren dat je even ver, even steil, even langzaam weer naar beneden gaat.

Dus sturen we onze fietsen weer terug naar de highway. Dreinende vrachtauto’s halen me in, terwijl ik helling na helling omhoog kruip, alweer in de eerste versnelling. We hadden natuurlijk … Precies. Daar sturen we onze fietsen alweer naar de zijweg.

De heuveltjes worden gemene, hoger, ruwer, slopender, zinlozer… en nog één, nog één, nog één… en dan nog één nog één nog één…

Terwijl ik voor de zoveelste keer afdaal, komt de volgende bijna loodrechte helling al om de hoek kijken. Ik hap naar adem als ik dat zie. Dat is geen negentien procent. Achtentwintig? Negentig?

Wat doe je dan? Je lacht. Pakt je camera. En zegt: vanaf hier zie je beter hoe steil het is, ga jij maar eerst.

En wacht tot je de ander omhoog ziet zwoegen. Omdat je de afdaling niet als aanloopje kunt pakken om met snelheid de klim in te slingeren, duurt het even. Losse stenen, kuilen, honden, drempels… dus ja… beter niet doen.

Ik neem een foto. In de verte hoor ik de tandwielen kreunend kraken. En nu ik.

‘Het moet wel leuk blijven,’ vloekt Uwe, terwijl ik over de rand van de heuvel kruip, de fiets achter me aan sleurend. Zó mee eens, hijg ik. En ik plan die avond meteen een nieuwe route.