Ik word ongeduldig als ik achter iemand loop. Voorlangs piepen zou sneller zijn, maar ik hou me in. Schijnt dat ze dat storend vinden aan buitenlanders. Dus loop ik mee, op hun tempo, langzaam, en doe mijn best niet tegen hun enkels te botsen. Dat zou ook weer niet helpen.

We staren naar de knopjes van de wasmachine, daarna naar de vertaling op de telefoon. Geen temperatuur, geen sport, geen delicaat. Op goed geluk drukken we wat en hopen tegen de klippen op dat onze fietskleding draagbaar uit de machine komt — anders hebben we een probleem.

Bij de ingang staan slippers voor in huis. Slippers voor in de pashokjes. Slippers voor de wc. Slippers voor het restaurant. Slippers voor el-ke stap binnen. Mijn voeten? Te groot. Ze passen niet. Ik ben een toerist met te grote voeten.

Dit zijn een paar van die kleine dingen waar we in Japan over struikelden, de hele reis door. Gisteren nog zoiets. Tijdens movienight snapten we niet hoe we het geluid harder konden zetten. De afstandsbediening heeft geen icoontjes. Geen huisje, geen terugpijl, geen luidsprekertje. Wel cijfers. Tot twaalf. Waarom twaalf? Geen idee. Niet belangrijk. Ik hang mijn telefoon erboven, vertaal, en zet het geluid harder. Ah. Zo moeilijk was dat toch niet.