Soms, als ik iemand vervelend werk zie doen, denk ik: wat zou de vreselijkste baan ter wereld zijn? Zo eentje die je echt nie-mand gunt. 

Midden op de Kurushima Kaikyō Bridge staat een man. De wind blaast snoeihard en is ijskoud, en hij staat daar maar. Met één taak: een bord omhoog houden als een auto voorbij rijdt. Da’s absurd.

Zo staan ze hier vaker. Niet per se met een bord, maar met vlaggen en lichten, onverstoorbaar te zwaaien.

Ik ben vooral heel blij dat we die koude brug weer af mogen. Met dat blije gevoel fietsen we Shikoku op, het volgende eiland, naar een camping óp het strand. Zon, zee, palmbomen. Klinkt warm, maar is ‘t niet. Toch is november hier best oké. Heel fijn eigenlijk.

Mijn gedachten zijn bij morgen. Ik verheug me, want we gaan naar de Kuromori pas en de UFO Line, de ‘road in the sky’. Een route van 170 kilometer en 3000 hoogtemeters, geen dorp, geen supermarkt. Mijn buik kriebelt al.