Gaan we echt in de regen, voorbij de bordjes ‘alleen bij droog weer’? ‘Een probleem is pas een probleem als je er last van hebt,’ zei Johan Cruijff al, dus wagen wij ons op de trail, waar de genadeloze regen blijft vallen op de stoffige zandweg.

O god, wáár zijn we aan begonnen? dacht ik beverig fietsend, terwijl het zand maar blubberiger bleef worden.

Twee uur later — nog steeds nat, nog steeds koud — zitten we eindelijk bij een vuurtje. De regen is ergens anders naartoe. Mijn sokken stomen. 

Het probleem met de regen, zit ik te denken, is niet de regen, maar de ellende die je jezelf aanpraat. 

Ik krijg het nooit meer warm. 

Zo blijft het de rest van de dag.

Ik ben pas weer droog in de slaapzak.

Alles verandert als je maar zou weten dat een paar uur later weer zon komt, je sokken langzaam opdrogen bij het vuur en de modder uiteindelijk ook weer niet zo gek moeilijk bleek.

En toen kwam ‘s avonds ook nog eens een uitzichtsplatform op ons pad. Daar hebben we een zwak voor. Niet voor het uitzicht, maar omdat je er zo lekker kunt slapen. 

Nu alleen nog wachten tot iedereen weg is. Dan is het platform van ons.