Regen… wát een pretverderver. Onhandig ook. Voor iemand op de fiets, die min of meer altijd buiten leeft en niets makkelijk droog krijgt, is dat klamme, natte, niet altijd fantastische weer hier soms best irritant.

Je denkt vast, als ik even verder mag zeuren, dat Engeland veel regen heeft, maar Japan heeft ruim anderhalf keer meer. Bijna dubbel. Nat en benauwd in de zomer. Nat en koud in de herfst. Getsie. 

Daar kun je, als je mij bent, echt van balen. En dan mopper en zeur ik wat. Béétje dom. Alsof ik totaal geen inspraak had in deze exotische reis. Terwijl… wie wilde zó graag fietsen? Ehm. Ja. Ik.

Maar serieus: één straaltje zonneschijn en ik vind buiten opeens weer helemaal leuk. Eén biertje erbij en ja hoor, al die klachtjes zijn vergeten.

Ik neem nog een slok. Hij is koud en lekker bitter, en dat maakt me al blij, maar wat me pas écht blij maakt is Uwe naast me, die ongelofelijk zit te genieten en me het gevoel geeft dat dit, vroeg stoppen, het beste was wat we vandaag konden doen.