Ik trappel. Ik staar naar het bord. De update komt zo: gaat de Oodnadatta Track open of niet?

Ik voel me net als bij een marathon, waar je aan de start staat, opgewarmd, en toch nog een kwartier moet stil blijven staan. Benen gespannen, hart dat net iets te hard klopt. Een beetje nerveus, een tikje opgefokt en vooral verschrikkelijk veel zin om gewoon te gaan. Nú.

Terwijl we de flessen water in de tassen proppen (áls de weg opengaat willen we zo snel mogelijk gaan), kijken we smachtend naar elke auto die op het bord af rijdt. Ze draaien allemaal om. 

Zal het bord het laten zien? Of alleen internet? We weten het niet. We kijken toch, vol wanhoop, naar het bord.

‘Safe travels!’ Een stem ineens achter me. Een autoraam gaat naar beneden. ‘De weg is nét open, we kunnen gaan!,’ zegt ze breed lachend. Nog wat gezwaai, nog wat goede reis, en ze rijdt door. Voorbij het bord.

Wij erachteraan.