We dwalen door een goudmijngebied, bevangen door een jolige stemming.

Dat komt ook door de tassen. Of beter: wat erin zit. Gisteren iets te enthousiast ingeslagen, en daarom zitten er nu biertjes in die bij elke hobbel zachtjes tegen elkaar tikken. Niet hoorbaar, maar we horen het toch. 

Goed, we geven toe.

We klimmen een heuvel op en blijven daar een poosje. We zitten alleen maar. Drinken, keuvelen, eten, lachen, zwaaien ook, maar verder fietsen, nee. 

Onder ons ligt de schitterende, zonnig gelegen Otago Central Rail Trail. Leuk om te doen, echt, maar in tegenstelling tot de e-bikepelotons in gele hesjes, is het voor ons een intermezzo, een transfer-etappe, naar de Nevis Road. 

We hebben er weinig beelden van gezien, we hebben niemand erover gehoord, maar we denken dat die leuk gaat zijn. Ruig gravel, verlaten, rivierdoorsteken: precies ons ding. Meestal achteraf. 

Maar eerst nog even hier zitten.