We zijn klaar met de Remutaka Trail en zitten met de voetjes bij de kachel in de campingkeuken. Zo komen we de avond ook wel door. 

Dat buitenzitten zonder kampvuur zit er voorlopig niet meer in. Van ‘het is nog nét warm genoeg’ is geen sprake meer. Dat ‘net’ is inmiddels verdwenen. Het seizoen van binnenzitten en boekje lezen is gekomen.

Waarom we geen kampvuur maken? Goede vraag.

We zochten op of we die onderweg mochten maken. Er is een website voor. Alleen is het niet een website die zegt: ja hoor, gezellig, steek maar aan. Het is vooral een website die zegt: doe maar niet. 

Soms mag het wel, soms niet. Soms heb je een vergunning nodig, soms niet. De kans dat je die krijgt is klein. Waar vuur mag, mag je niet kamperen. Waar je mag kamperen, mag geen vuur. Etc.

Na een tijdje lezen kreeg ik sterk het gevoel dat vuur verboden was, ook op plekken waar het niet verboden was.

En als het dan eindelijk mág, zo’n dansend, zinnenstrelend, voetverwarmend vuurtje… dan hebben we het nog niet eens over alle hekken langs de weg gehad.

Dus zitten we vanavond bij de kachel. We draaien de pitten van het gasfornuis ook maar open voor extra warmte. Beetje milieuonvriendelijk, maar superrrrlekker.