Peddelend over de Sinjajevina-hoogvlakteSinjajevina-hoogvlakte genieten we met volle teugen — dit is een van de meest afgelegen stukken van Montenegro. Nergens is een dorp te zien, alleen af en toe een schapenherder.

We hebben geen tijd te verliezen: er komt regen, misschien zelfs onweer, dus trappen we door. Dan kijken we op de kaart. Afslag gemist.

Echt verdwaald zijn we niet. Er ligt een weg, die moet toch ergens uitkomen? Het asfalt wordt grind, het grind modder, en op sommige stukken is het nog maar net begaanbaar. De sneeuw van gisteren ligt nog op de heuvels, en in de verte zien we de witte toppen van Durmitor — het deed met z’n uitgestrekte verlatenheid denken aan Mongolië.

Het duurt vijf uur voordat we weer op een asfaltweg komen. Onderweg haalt een karavaan terreinwagens ons in, die we even later verderop stil zien staan. “Would you like coffee?” roepen ze. Vijf minuten later staan we daar: koffie in de ene hand, biertje in de andere.

De sneeuw blijft vallen, tot aan de afdaling. Vlokken worden hagel, hagel wordt natte sneeuw, en toen rolden we Kolašin binnen.

‘s Ochtends in onze hotelkamer, met de fietsen naast ons in de kamer, kijken we op de kaart en kunnen het nauwelijks geloven: die tachtig kilometer van gisteren was bijna de helft van het land in één dag — Montenegro van oost naar west? Nog geen tweehonderd kilometer.