Toen we de Kaukasus naderden, wilde ik die witte pieken van dichtbij zien. Die van een paar dagen eerder, op de Zekari-pas bij Abastumani.

Maar nee, hier zie je ze niet. Te dichtbij. De bergen staan in de weg. 

De hoge toppen zie je alleen als je een vallei ingaat. Dus dat doen we: naar Mazeri. Mazeri is nauwelijks een echt dorp. Een armoedige plek, wat eenvoudige huizen, weinig horeca. En toch, hier begint iedereen die de Ushba-gletsjer wil zien.

De vallei ligt al hoog, omringd door bergen die boven de wolken uitsteken. Rusland is dichtbij, sommige toppen net over de grens. Mooi hoor. Maar die witte pieken? Nog steeds niet te zien.

Dus doen we wat iedereen doet: de Ushba-hike.

We lopen nog geen twee kilometer, we merken dat we vooral chagrijnig rondlopen. Helemaal op. Gesloopt van het klimmen naar de vallei toe. 

We draaien om en drinken bier op het terras. Meer ambitie hebben we vandaag niet. De witte pieken, die zagen we toch al, op weg hier naartoe.