“Hè verdorie.” Verontwaardigd kijkt Uwe naar zijn voorste tas, die alweer vastzit achter een kei. Ik kijk naar het pad voor me. De eerste kilometers zouden makkelijk zijn. Zijn ze niet. Later zou iedereen zeggen: de Paparoa Track? Echt? Hebben jullie díe gedaan?

Of ik zin had in een biertje. Nou en of! Ze zijn over van gisteren, niet echt de bedoeling, maar ze meenemen leek een goed idee — tegen de zenuwen, al hadden we dat toen nog niet door. 

Ik sta daar en neem een slok als er een familie komt aangefietst. Een meisje van elf (hoe stoer!) voorop, op een mountainbike die te groot lijkt, of zij te klein. 

“Tot de hut blijft het technisch, daarna wordt het beter,” zegt moeder opgewekt. “Zeven kilometer maar. En anders duw je toch gewoon?” Vader knikt grijnzend. Succes ermee, lijkt hij te denken. 

Zeven kilometer. Dat klinkt al veel minder angstaanjagend dan zevenhonderd hoogtemeters.

Zeven bleek tien.

En Uwe fietst dit gewoon. Hoe is het mogelijk dat hij het kan, en ik niet? Ik ben vooral bezig met duwen, sjouwen en stilstaan. Soms nog even fietsen, om te kunnen zeggen dat ik gefietst heb. 

Boven bij de hut komt de familie ons weer tegemoet, hijgend en schaterend, vooral de moeder. “Nou, dat was toch even pittiger dan gedacht.” Ze hebben ook geduwd. Gek genoeg is dat een enorme troost.

“Maar vanaf hier wordt het makkelijker.” Ik hoop het heel erg. Haar dochter inmiddels ook. 

In de hut slapen kan, maar willen we echt hutjemutje liggen tussen snurken en scheten? Neu. Dan liever nog even door en zelf iets vinden. Nog een klein stukje verder omhoog. 

Het bleek, even later op de berg, perfect. 

Naar beneden kijkend, zie ik het dromerige blauw van de zee, en naar boven kijkend, goudglooiende bergkammen met ergens daartussen een wandelpad.

Een wandelpad óók voor fietsers. Alsof dat ooit een goed idee is, dacht ik, maar ik zeg niets.